;
Athirady Tamil News

கொவிட்- 19 மரணங்கள்: ஜனாஸாக்களை நல்லடக்கம் செய்ய முஸ்லிம் சமூகம் அனுமதி கோருவது நியாயமானதா? (கட்டுரை)

0

இன்று கோவிட்- 19 காரணமாக மரணிக்கும் முஸ்லிம்களை தமது மார்க்கத்தின் அடிப்படையில் அடக்கம் செய்ய முஸ்லிம் சமூகம் அனுமதி வேண்டுவது பல்வேறு தளங்களில் வாதப் பிரதிவாதங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளது. சமூகத்தின் பிடிவாதாமா? அல்லது இஸ்லாத்தின் பொருத்தமற்ற வழிகாட்டலினால் எழுந்துள்ள பிரச்சினையா? இந்த விவகாரத்தை வைத்து அரசியல் செய்யப்படுகிறதா? முஸ்லிம் சமூகம் வேண்டுமென்றே பழிவாங்கப்படுகின்றதா? என்று பல கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டும் வருகின்றன.

இந்நிலையில், கோவிட்- 19 காரணமாக மரணிக்கும் முஸ்லிம்களின் ஜனாஸாக்களை நல்லடக்கம் செய்ய அனுமதிக்குமாறு முஸ்லிம் சமூகம் கோருவது நியாயமற்றது என்று சிலர் வாதிடுகின்ற அதே சமயம் இன்னும் பலர் இதனை நியாயமானதாக கருதுகின்றனர். இந்ந வேண்டுதலை மறுக்கின்றவர்கள் முன்வைக்கின்ற பிரதான வாதம், எமது நாட்டில் எல்லோருக்கும் ஒரே சட்டமே இருக்க வேண்டும். முஸ்லிம் சமூகத்திற்கென்று தனித்துவமான ஒழுங்கு இருக்கக்கூடாது என்பதாகும். நாட்டில் அமுல்படுத்தப்படுகின்ற பொதுச் சட்டத்தை முஸ்லிம் சமூகமும் விதிவிலக்கில்லாமல் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதே அவர்களது வாதமாகும்.

மறுபுறம், இந்த கோரிக்கை நியாயமானது என வாதிப்பவர்கள், இது முஸ்லிம் சமூகத்தின் மார்க்க ரீதியான அடிப்படை உரிமை என்ற நியாயத்தை முன்வைக்கின்றனர். இது மத உரிமை என்பதற்கு அப்பால் சர்வதேச சுகாதார அமைப்பின் வழிகாட்டலுக்கு அமைய கோவிட்-19 காரணமாக மரணிப்பவர்களை அடக்கம் செய்ய முடியும் என்ற ரீதியில் தமக்குள்ள உரிமையை நிறைவேற்றிக் கொள்ள வேண்டுவதாகும் என்று தமது வாதத்தை வலுப்படுத்துகின்றனர்.

எவ்வாறாயினும் இந்த நாட்டில் அமுலிலுள்ள சட்டத்தை மதித்து முஸ்லிம் சமூகம் மற்ற சமூகங்கள் போன்று விதிவிலக்கின்றி நடத்தப்பட வேண்டும் என்றே முதல் தரப்பினர் பிடிவாதமாக இருப்பதை அவதானிக்க முடிகின்றது. ஆனால், தமக்கு தமது மார்க்கம் விதித்திருக்கின்ற இந்தக் கடமையை சுகாதார ஒழுங்குகளைப் பேணி ஏனையவர்களுக்கு எவ்வித ஆபத்துமின்றி நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடியும் என்பது நியாயான வாதமே என்று கருதுகின்றனர். மேலும் உலகில் ஏனைய நாடுகளில் இந்த நடைமுறை பேணப்படுகின்றது என்பதும் அவர்களது பிரதானமான வாதமாக இருப்பதை அவதானிக்க முடிகின்றது.

இந்த விடயம் முஸ்லிம் சமூகத்தின் உணர்வுகளுடனும் சம்பந்தப்பட்டது என்பதனால் அவர்களது உள்ளங்களைப் புண்படுத்தலாகாது என்றும் சிலர் அபிப்பிரயாயப்படுகின்றனர். குறிப்பாக இங்கு உள்நாட்டு அரசியலும் இனவாதமும் செல்வாக்குச் செலுத்துவதாக பலர் கருதுகின்றனர். எது எவ்வாறாயினும், முஸ்லிம் சமூகம் நல்லடக்கம் தொடர்பில் அரசாங்கத்திடம் தொடர்ந்தேர்ச்சியாக வேண்டுகோளை முன்வைப்பதற்கு பின்னணியாக இருப்பது இஸ்லாத்தின் வழிகாட்டலாகும். இந்த வகையில் இஸ்லாம் இது தொடர்பில் எத்தகைய வழிகாட்டலை முன்வைக்கின்றது என்பதைத் இஸ்லாத்தின் மூலாதார நூற்களின் வழிகாட்டலில் இருந்து அறிந்து கொள்வது அவசியமாகும்.

ஆரம்பமாக, “இஸ்லாம் என்பது ஒரு பரிபூரணமான கட்டடத்திற்கு ஒப்பானது. அதன் ஏதாவது ஒரு பகுதியைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள வேண்டுமானல் அதன் மொத்த வடிவத்திலிருந்து அதனை வேறாக அகற்றி நோக்காமல் அதனை முழுமையான வடிவத்தின் ஒரு பகுதியாக அதனை அதற்குரிய இடத்தில் வைத்து நோக்க வேண்டும். பலர் இஸ்லாத்தைப் பற்றி பிழையாக புரிந்து கொள்வதற்கான அடிப்படைக் காரணங்களில் ஒன்று இஸ்லாத்தின் ஏதாவது ஒரு பகுதியை முழுமையான இஸ்லாம் என்ற கட்டடத்தில் இருந்து தனியாக அகற்றி நோக்க முனைவதாகும். உதாரணமாக ஓர் இயந்திரத்தின் ஒரு பகுதி அதிலிருந்து அப்புறப்படுத்தப்படும்போது அது பயனற்றதாகவும் தென்படலாம். மாறாக அதனை உரிய இடத்தில் வைத்துப் பொருத்தும்போதே அதன் பெறுமதி மிகச் சரியாக அறியப்படுவதை அவதானிக்கலாம். இது போன்றுதான் இஸ்லாம் என்ற மாளிகையும் அங்கு ஒவ்வொன்றும் ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்து செயற்படுகின்றது. ஒவ்வோர் அங்கமும் அதன் அடித்தளத்திலிருந்து எழுந்து நிற்கின்றது. ஒவ்வொரு பகுதியும் இஸ்லாம் என்ற கட்டடத்தைப் பூரணப்படுத்த துணை செய்கின்றது. எனவே, இஸ்லாத்தின் எந்தவோர் அம்சத்தையும் அதன் மொத்த வடிவத்திலிருந்து புரிந்து கொள்ள முனைய வேண்டும். இந்த அடிப்படையில் மரணித்தவர்களை அடக்கம் செய்வது இஸ்லாத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகளுடன் தொடர்புபட்டதாகும்.

இந்தப் பின்னணியில் மரணித்தவரது உடலை எரிப்பது தொடர்பான இஸ்லாத்தின் நிலைப்பாட்டை தெளிவாக புரிந்து கொள்வதற்கு முன்னர், இஸ்லாம் முன்வைக்கின்ற சில அடிப்படை மூல வழிகாட்டல்களை தெரிந்திருப்பது அவசியம் என்று கருதுகின்றேன். ஆரம்பமாக இஸ்லாம் நம்பிக்கை சுதந்திரத்தை வழங்கியிருப்பதோடு, அவரவர் தம் மத விவகாரங்களை பின்பற்றி வாழ்வது அவர்களது உரிமை என்பதையும் வலியுறுத்துகின்றது.

“மார்க்கத்தில் நிர்ப்பந்தம் கிடையாது” (அல்குர்ஆன் 2: 256)

“உங்களுக்கு உங்களது மார்க்கம். எனக்கு எனது மார்க்கம்.” (அல்குர்ஆன் 109: 6)
மற்றொரு மதத்தையும் மத விவகாரங்களை சாடுவதையும் இஸ்லாம் ஒருபோதும் அங்கீகரிப்பதில்லை. “அல்லாஹ் அல்லாத மற்றவைகளை வணங்கக்கூடியவற்றை நீங்கள் ஏச வேண்டாம்.” (அல்குர்ஆன் 6:108)

மேலும் மிக அவசியமான ஒரு அடிப்படையை அல்குர்ஆன் இவ்வாறு சொல்கிறது: “ஒரு சமூகத்தின் மீதுள்ள கோபம் அவர்கள் மீது நீங்கள் அநீதியாக நடந்து கொள்வதற்கு உங்களைத் துண்டக் கூhது. நீங்கள் நீதியாக நடந்து கொள்ளுங்கள். அதுவே இறைநினைவுக்கு மிகவும் நெருக்கமானது.” (அல்குர்ஆன் 5: 8)

இந்த அடிப்படைகளைப் பின்பற்றுமாறு அல்குர்ஆன் மனித சமூகத்தை அழைக்கின்றது. இந்த வரம்புகளை மீறுபவர்கள் குற்றவாளிகள் என்பதுவே இஸ்லாத்தின் நிலைப்பாடாகும்.

அடுத்ததாக இஸ்லாத்தின் பார்வையில் மனிதன் மிக சிரேஷ்டமான படைப்பாக கருதப்படுகின்றான். இந்தப் பூமியின் தலைவனாகவும் நிருவாகியாகவும் இறைவனின் பிரதிநிதியாகவும் நின்று செயற்படுபவனாக இருக்கின்றான் என்பது அல்குர்ஆன் முன்வைக்கின்ற சிந்தனையாகும். “நபியே நினைவுகூருவீராக! உமது இறைவன் வானவர்களிடத்தில் தான் பூமியில் பிரதிநிதியை (மனிதனை) உருவாக்கப் போகிறேன் (என்று கூறியதை).” (அல்குர்ஆன் 2: 30)

இந்த பூமியில் மனிதனுக்கு இருப்பது போன்ற கௌரவம், அந்தஸ்து வேறு எந்தப் படைப்பினத்துக்கும் கிடையாது. இது பற்றி அல்குர்ஆன் குறிப்பிடும் சிந்தனை முக்கியமானது. “நிச்சயமாக நாம் மனிதனை மிகச் சிறந்த முறையில் படைத்திருக்கின்றோம்.” (அல்குர்ஆன் 95: 4)

“நிச்சயமாக நாம் மனிதனை கண்ணியப்படுத்தி இருக்கின்றோம்.” (அல்குர்ஆன் 17: 70)

ஏனைய எல்லாப் படைப்பினங்களும் மனிதனுக்காக படைக்கப்பட்டு, அவனுக்கு வசப்படுத்திக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் அல்குர்ஆன் சொல்கின்றது. “வானங்களிலுள்ளவை மேலும் பூமியிலுள்ள அனைத்தையும் அல்லாஹ் உங்களுக்கு வசப்படுததிக் கொடுத்துள்ளான். நிச்சயமாக சிந்திக்கின்றவர்களுக்கு அதில் அத்தாட்சிகள் உள்ளன.” (அல்குர்ஆன் 45:13) குறிப்பாக அல்குர்ஆனின் இலக்கு பற்றி அறிஞர் இக்பால் குறிப்பிடும்போது “படைப்பாளனுடனும் பிரபஞ்சத்துடனும் மனிதனுக்குள்ள பல்வேறு விதமான உறவுகள் பற்றிய உயர்ந்த விழிப்புணர்வை (ர்iபாநச ஊழளெஉழைரளநௌள) மனிதனில் ஏற்படுத்துவதே அல்குர்ஆனின் பிரதான நோக்கமாகும்” என்கின்றார்.

இங்கு எமது கவனத்தைப் பெற வேண்டிய முக்கிய விடயம் மனிதன் பற்றிய இஸ்லாத்தின் நிலைப்பாடாகும். மனிதனைப் போன்று அவனது உடலும் உடலுறுப்புக்களும் கண்ணியமானவை. பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவை. எனவே, மனிதனது உயிருக்கு ஊறு விளைவிப்பதையோ உடலுறுப்புக்களுக்கு சேதம் விளைவிப்பதையோ இஸ்லாம் கண்டிக்கின்றது. மனிதன் எல்லா விதமான வேறுபாடுகளுக்கும் அப்பால் அவன் கண்ணியமானவாக கருதப்படுவான். உதாரணமாக பலவீனமான, நோயாளியான ஒரு மனிதன் மற்றவர்களுக்கு சுமையாக இருந்தாலும் அவரால் எவ்வித பயனும் கிடையாது என்றாலும் அந்த மனிதனது உயிரும் உடலுறுப்புக்களும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்றே இஸ்லாம் வலியுறுத்துகின்றது.

மனிதன் பற்றிய இத்தகைய பார்வையைக் கொண்டுள்ள இஸ்லாம், மனிதன் இறந்த பின்னரும் அவனுக்குரிய இறுதிக் கிரியைகள் எவ்வாறு அமைய வேண்டும் என்பதற்கும் வழிகாட்டுகின்றது. ஒவ்வொரு மதத்தவர்களிடமும், இனத்தவர்களிடமும், சமூகத்தவர்களிடமும் அவர்களுக்கே உரிய தனியான இறுதிக் கிரியை முறைகள் இருக்கின்றன. அவை யாவும் மதிக்கப்பட வேண்டியவை. அவை அந்தந்த சமூகத்தினர் பின்பற்றும் மதம் மற்றும் அடிப்படைக் கொள்கைகள், கோட்பாடுகளின்படி அமைந்த மரபாகவோ அல்லது மத வழிமுறையாகவோ அல்லது இரண்டும் சேர்ந்ததாகவோ அமைந்திருக்கும். இவ்வகையில் முஸ்லிம் சமூகத்திடம் ஒரு தனித்துவமான முறை உள்ளது. இந்த முறைமை இஸ்லாம் மார்க்கத்தின் வழிகாட்டலாக இருக்கிறது. இவ்வகையில் மரணித்த ஒருவருக்கு நான்கு கடமைகளை நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்று இஸ்லாம் முஸ்லிம்களுக்கு வழிகாட்டுகின்றது. முதலாவதாக மரணித்தவரைக் குளிப்பாட்ட வேண்டும். இரண்டாவதாக வெள்ளைத் துணியால் (கபன்) மரணித்தவரை முழுமையாக மறைக்க வேண்டும். மூன்றாவதாக மரணித்தவருக்காக தொழுகை நடத்தப்பட வேண்டும். நான்காவதாக அவரை ஒரு மண்ணறையில் (கப்ர்) அடக்கம் செய்ய வேண்டும். இந்த நான்கு கடமைகளையும் நியாயமான காரணங்கள் இன்றி தாமதிக்காமல் நிறைவுசெய்ய வேண்டும் என்று இஸ்லாம் வழிகாட்டுகின்றது.

இஸ்லாத்தின் பார்வையில் ஒரு மனிதனுக்கு ஓர் அடக்கஸ்த்தலம் கிடைப்பது என்பது அவனுக்கு கிடைக்கும் கௌரவமாகும். இது பற்றி அல்குர்ஆனின் சிந்தனை இவ்வாறு அமைகின்றது. “மனிதனை ஒர் இந்திரியத் துளியிலிருந்து படைத்து அவனுக்குரிய அனைத்தையும் இறைவன் நிர்ணயித்தான். பின்னர் அவனுக்கு பாதையை இலகுபடுத்திக் கொடுத்தான். அதன் பின்னர் அவனை மரணிக்கச் செய்து அவனுக்கு ஒரு மண்ணறையை ஆக்கிக் கொடுத்தான்.” (அல்குர்ஆன் 80: 19-21) ஓர் அடக்கஸ்த்தலம் என்பது ஒரு மனிதன் உலகத்தில் வாழ்ந்தான் என்பதற்கான ஆதாரமாக அமைகின்றது.

இன்று மறைந்த உலகத் தலைவர்களை கண்ணியப்படுத்தவும் நினைவுகூரவும் அவர்களது மண்ணறைகளைக் கட்டுவதும் அவர்களது உருவத்தை சிலைகளாக வடித்து வைக்கும் சம்பிரதாயத்தையும் உலகம் கடைபிடிப்பதனை நோக்கலாம். உலகத்தில் சாதித்து விட்டுச் சென்ற ஒரு மனிதனை நினைவுகூரும் அடையாளமாக உலகம் அதனை நோக்குகின்றது.

இஸ்லாமிய வழிகாட்டலைப் பொறுத்தவரை மரணம், மரண சடங்குகளில் பங்கேற்றல் மற்றும் மண்ணறைகளை தரிசித்தல் என்பன பல காரணங்களால் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. இஸ்லாமிய வழிகாட்டலில் தனி மனித கடமை, சமூகக் கடமை என்ற இரு கடமைகள் இருக்கின்றன. தனி மனித கடமைகளில் கூட்டாக செய்கின்ற கடமைகள் உள்ள போதிலும் அவற்றை கூட்டாக செய்ய முடியாதபோது தனியாக செய்து கொள்ளலாம். அதற்கு உதாரணமாக நாளாந்த தொழுகைகளைக் குறிப்பிடலாம். அவற்றைக் கூட்டாக செய்ய வேண்டும் என்றிருந்தாலும் இன்றைய சூழலில் தனியாக நிறைவேற்றும் நிலையைக் காணலாம். மறுபுறம் சமூகக் கடமைகளைப் பொறுத்தவரை அவற்றை சமூகத்தின் தகுதியான ஒரு கூட்டம் நிறைவேற்ற வேண்டும். இவ்வகையில் மரணித்தவருக்குரிய கடமைகளை செய்வது சமூகக் கடமையாக உள்ளது. இந்த சமூகக் கடமைகளில் பங்கேற்பதால் ஒவ்வொரு தனி மனிதனுக்கும் நன்மை கிடைக்கின்றது. இதனாலே முஸ்லிம்களில் ஒருவர் மரணிக்கின்றபோது இறுதிக் கிரியை நிகழ்வுகளில் அதிகமானவர்கள் பங்கேற்கின்றனர்.

இவற்றோடு இஸ்லாத்தின் பார்வையில் மரணம் என்பது ஒரு கடவை மாத்திரமே. அது மனித வாழ்வுக்கான முற்றுப் புள்ளியன்று. இந்த உலகத்தில் இறைவனின் பிரதிநிதியாக நின்று செயற்பட்ட மனிதன் தனது செயற்பாட்டிற்கான கூலியை மரணத்திற்கு பின்னுள்ள வாழ்வில் பெற்றுக் கொள்கின்றான் என்பதே முஸ்லிம்களின் நம்பிக்கையாகும். இந்த நம்பிக்கை மனிதனின் உலக வாழ்வை சீர்படுத்துவதில் அதிக பங்கு வகிக்கிறது. எனவே, ஒருவரது மரணச் சடங்கில் ஒரு முஸ்லிம் கலந்து கொள்வதன் மூலமாக தனது வாழ்வு பற்றி மீள்பரிசீலனை செய்து கொள்வதற்கும் தான் இவ்வுலகில் சிறந்த முறையில் செயற்படுகின்றேனா என்பது பற்றி சிந்திப்பதற்கும் சிறந்த சந்தர்ப்பமாக அமைகின்றது.

ஒரு தடவை இறைதூதர் முஹம்மத் நபி (ஸல்லல்லாஹ{ அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் “உலோகங்கள் துருப்பிடிப்பது போன்று மனித உள்ளங்களும் துருப்பிடித்து மாசடைகின்றன” என்று கூறியபோது, அவரது தோழர்கள் “எவ்வாறு உள்ளத்தை தூய்மைப்படுத்துவது?” எனக் கேட்டார்கள். இதற்கு “உள்ளங்களைத் தூய்மைப்படுத்துகின்ற இரு அம்சங்கள் உள்ளன. ஓன்று அல்குர்ஆனை வாசிப்பது. மற்றது மரணத்தை நினைவுபடுத்துவதாகும்” என்றார்கள். ஆகவே மனிதனுக்கு இரண்டு உபதேசிகள் உள்ளன. ஒன்று பேசும் உபதேசி அது அல்குர்ஆன். மற்றது பேசாத உபதேசி. அது மரணம்.

மற்றும் அதிகமாக மரணத்தை நினைவுகூருமாறும் நபியவர்கள் வலியுறுத்தியுள்ளார்கள். “மனிதர்கள் அடக்கப்பட்டிருக்கின்ற இடங்களை தரிசியுங்கள். அது உங்களுக்கு உங்களது மரணத்தை நினைவுபடுத்தும்” என்றும் அவர்கள் குறிப்பிட்டார்கள். நிச்சயமாக மரணத்தை நினைவுபடுத்துகின்ற உள்ளங்கள் மென்மையடைகின்றன. இதனால் இத்தகைய நலன்களை அடைந்து கொள்வதற்காக பொதுவாக அடக்கஸ்தலங்களுக்கும் குறிப்பாக தமது நெருங்கிய உறவினர்கள் அடக்கப்பட்டிருக்கின்ற இடங்களுக்கும் செல்வது முஸ்லிம்களிடம் வழக்கமாக உள்ளது. இவ்வாறு ஒரு முஸ்லிமின் வாழ்வை ஒழுங்குபடுத்துவதாக மரணமும் அடக்கஸ்தலங்களும் இருக்கின்றன.

இப்பொழுது கொவிட் 19 காரணமாக மரணித்தவர்களை எரிப்பது தொடர்பான விடயத்தை ஆராயலாம். இந்த் விவகாரம் மிகக் கவனமாகவும் நீதியாகவும் நோக்கப்பட வேண்டும். இது சுகாதாரத்துடனும் மதத்துடனும் ஒரு சமூகத்தின் கலாசாரத்துடனும் சம்பந்தப்பட்ட விவகாரமாகும். இது நாட்டின் பொதுச் சட்டத்தில் அடங்குவதாகவோ மற்றொருவருக்கு தீங்கை விளைவிப்பதாகவோ இல்லை. மரணித்தவர்களின் இறுதிக் கிரிகைகள் தொடர்பாக ஓவ்வொரு மதத்தவருக்குமான பிரத்தியேக முறைகளும் ஒழுங்குககளும் எமது நாட்டில் காலம் காலமாக கடைபிடிக்கப்பட்டு வருகிறது. ஆனால் இன்றைய சூழலில் பிரதான எதிர்த் தரப்பு வாதமாக முன்வைக்கப்படுவது இரண்டு வியடங்களாகும்.

ஓன்று கோவிட்-19 மூலம் மரணிப்பவர்களை அடக்கம் செய்வது பாதுகாப்பற்றது. அடக்கம் செய்வதால் அதன் தாக்கம் மற்றவர்களை தொற்றிக் கொள்ளும். இரண்டாவது ஒரு நாடு@ ஒரு சட்டம் என்ற வாதம் ஆகும். முதல் நிலையைப் பொறுத்தவரை அது தொடர்பாக மருத்துவ மற்றும் சுகாதாரத்துறை விதித்துள்ள நடைமுறைகளைப் பின்பற்றுவதே அன்றி வேறில்லை. அந்த வகையில் எத்தகைய வழிகாட்டலை சர்வதேச சுகாதார அமைப்பு வழங்கியுள்ளது என்பதை நாம் அறிவோம். இரண்டாவது அம்சம் யாவருக்கும் ஒரே சட்டம் என்ற விவகாரமாகும். இந்த இரண்டு விவகாரங்கள் தொடர்பாகவும் சற்று விளக்கமாக நோக்குவோம்.

முதல் விவகாரத்தை எவ்வாறு கையாள்வது என்பது குறித்து சற்று நோக்கலாம். முஸ்லிம்கள் மரணித்தவர்களுக்கு நிறைவேற்ற வேண்டிய நான்கு கடமைகள் விடயத்தில் விதிவிலக்கு உள்ளதா? ஒரு மனிதன் மரணித்த பிறகு அவனது உடலினால் மற்றவர்களுக்கு தீங்கு ஏற்படும் சந்தர்ப்பத்தில் கட்டாயமாக நான்கு கடமைகளையும் அதற்கே உரிய முறையில் செய்ய வேண்டும் என்று இஸ்லாமிய வழிகாட்டல் வலியுறுத்துகின்றதா? என்பது பற்றி அறிந்து கொள்வது மிகவும் அவசியமாகும். இஸ்லாத்தின் வழிகாட்டல்கள் எப்போதும் மனித நலன்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவையாகவே இருக்கும். “அல்லாஹ் தன் தூதரை அகிலத்தாருக்கு அருளாகவே அனுப்பிவைத்தான்” (அல்குர்ஆன் 21: 107) என்று அல்குர்ஆன் குறிப்பிடுகின்றது. இதன் அடிப்படையில் இஸ்லாம் விதிக்கும் சட்டங்கள் எப்போதும் அருளாகவே அமையும் என்பது அடிப்படையானது.

இதனை பிரபலமான முஸ்லிம் அறிஞரான இப்னுல் கையிம் (ரஹிமஹ{ல்லாஹ்) அவர்கள் இவ்வாறு குறிப்பிடுகின்றார்: “இஸ்லாமிய வழிகாட்டல் அறிவு ஞானத்தையும் மனித நலனையும் அடிப்படையாக கொண்டுள்ளது. அது முழுவதும் நீதியானதும் அருளானதும் மனித நலனை அடிப்படையாகக் கொண்டதும் ஞானம் மிக்கதும் ஆகும். ஆகவே இஸ்லாமிய வழிகாட்டலின் மூலம் பெறப்படும் ஏதாவது ஒரு சட்;டம் நீதியாக அன்றி அநீதியாகவோ அருளாக அன்றி கொடுமையகவோ நலனாக அன்றி தீங்கிழைப்பதாகவோ மற்றும் மனித அறிவுக்கு முரணானதாகவோ இருக்குமாயின் அது இஸ்லாமிய வழிகாட்டலாக கொள்ளப்பட மாட்டாது.”

இவ்வகையில் மரணித்தவரால் உயிர் வாழ்கின்றவர்களுக்கு ஏதும் தீங்கு ஏற்படும் என்பது உறுதிப்படுத்தப்பட்டால் உயிர் வாழ்கின்றவர்களைப் பாதுகாக்கும் விதத்திலேயே இஸ்லாமிய வழிகாட்டல்கள் அமையும். மனித நலன்களுக்கு மத்தியில் மதிப்பீடு செய்து எது அதிகமாக நலனைக் கொண்டதோ அதற்கே முன்னுரிமை வழங்கப்படும் என்பதே இஸ்லாத்தின் ஒழுங்குமறையாகும். உதாரணமாக ஒரு கர்ப்பிணித் தாய் குழந்தை பிரசவிக்கும் சமயத்தில் தாய், குழந்தை இருவரும் உயிர் ஆபத்தை எதிர்கொள்ளும் சமயத்தில் இருவரில் ஒருவரை மாத்திரமே காப்பற்ற முடியும் என்ற நிலையில் தாயின் உயிரைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்றே இஸ்லாம் வழிகாட்டுகின்றது. மற்றும் ஒருவரது உயிருக்கு ஆபத்து அல்லது நிர்ப்பந்தமான சூழ்நிலைகளின்போது அவருக்கு ஆகுமாக்கப்படாத ஓர் உணவை உட்கொள்ளவோ அல்லது அனுமதிக்கப்படதாக ஒன்றை செய்யவோ அனுமதி வழங்கப்படுகின்றது. “யார் ஒருவர் நிர்ப்பந்த நிலைக்கு உட்படுகின்றாரோ அவர் அத்துமீறாமலும் எல்லை மீறாமலும் இருந்தால் அவர் மீது குற்றம் இல்லை. நிச்சயமாக அல்லாஹ் மன்னிப்பாளனும் இரக்கமுள்ளவனவும் ஆவான்.” (அல்குர்ஆன் 2: 173)

இந்த அடிப்படையில் கோவிட்-19 மூலம் மரணிக்கின்ற ஒருவரினால் மற்றவர்களுக்கு தொற்று ஏற்படும் என்ற நிலை இருக்குமானால் உயிர் வாழ்கின்றவர்களைப் பாதுகாப்பதற்கு சார்பாகவே தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். அத்தகைய தீர்மானத்திற்கு இஸ்லாம் பூரண ஆதரவு வழங்குகின்றது. உதாரணமாக மரணித்தவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக வெவ்வேறான குழிகளில் அடக்கப்பட வேண்டும் என்று இஸ்லாமிய வழிகாட்டல் குறிப்பிட்டாலும், சுனாமி போன்ற பேரழிவு சம்பவங்களின்போது இன, மத வித்தியாசமின்றி பலரையும் ஒரே குழியில் நல்லடக்கம் செய்வதை அனுமதிக்கலாம் என்று அப்போது இஸ்லாமிய அறிஞர்கள் வழிகாட்டல்களை முன்வைத்தனர். அதே போன்று இன்றும் கோவிட்-19 மூலம் மரணிக்கின்றவர்களை எரிப்பதைத் தவிர்த்து வேறு எந்த வகையிலும் அதன் ஆபத்துக்களிலிருந்து உயிரோடிப்பவர்களை பாதுகாக்க முடியாது என்ற நிலை துறைசார்ந்;தாவர்களால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டால் அந்த தீhமானத்தை இஸ்லாம் வரவேற்கும் என்பதற்கு அப்பால் அதுவே பொருத்தமான, கட்டாயம் பின்பற்றப்பட வேண்டிய வழிகாட்டால் என்றும் வலியுறுத்தும்.

இவ்வகையில் கோவிட்-19 ஆரம்ப சந்தர்பங்களில் இது தொடர்பான கலந்துரையாடல்கள் நடைபெற்றன. இறுதியாக துறைசார்ந்தவர்களது ஆழமான ஆய்வுக்குப் பின்னர் சர்வதேச சுகாதார அமைப்பு கோவிட்-19 மூலம் மரணித்தவர்களது இறுதிக் கிரியை தொடர்பில் வழிகாட்டல்களை வழங்கியது. அதில் மரணித்தவர்களை அடக்கம் செய்ய முடியும் என்றும் அது பற்றிய வழிகாட்டல்களையும் வழங்கியது.

இந்தப் பின்னணியில் இலங்கை முஸ்லிம்கள் சர்வதேச சுகாதார அமைப்பு வழங்கிய வழிகாட்டலின் பிரகாரம் தமக்கு தமது மார்க்கம் விதித்துள்ள ஒரு கடமையை செய்து கொள்ள வாய்ப்பு கிடைக்க வேண்டுமென எதிர்பார்க்கின்றது. இந்த அனர்த்தத்தினால் பாதிக்கப்பட்டு மரணிக்கும் தனது தந்தைக்கோ தாய்க்கோ உறவினருக்கோ ஓர் அடக்கஸ்தலம் கிடைக்க வேண்டும் என்று ஒவ்வொரு முஸ்லிமும் கவலைப்படுகின்றான். தன் தந்தை மரணித்ததன் பின்னர் தான் அவரது மண்ணறைக்கு அருகில் நின்று பிரார்த்தனை செய்ய ஓர் அடக்கஸ்தலம் இருக்காதோ என்று கவலை கொள்கின்றான். மரணத்தின் பின்னரும் அவருக்கு நன்மை பெற்றுத் தரக்கூடியவர்கள் அவருக்காக பிரார்த்தனை செய்யும் பிள்ளைகள் ஆகும். மேலும் பிள்ளைகள் கேட்கின்ற பிரார்த்தனைகள் மூலம் ஒருவரது சுவனத்தின் தரம் உயர்ந்து செல்கின்றது என்று நபியவர்கள் குறிப்பிட்டதன் மூலம் மரணித்ததன் பின்னரும் தம் பெற்றோரை, உறவுகளை மரந்துவிடக்கூடாது என்பதற்கு வழிகாட்டியிருப்பதை அவதானிக்கலாம். இதனாலே மரணித்து அடக்கப்பட்ட தமது உறவுகளது அடக்கஸ்த்தலங்களுக்கு சென்று அவர்களுக்காக பிரார்த்திக்கும் வழக்கம் முஸ்லிம்களிடம் இருக்கின்றது.

இவ்வகையில் ஏனயை நாடுகளில் அடக்கம் செய்வதற்கு அனுமதி கொடுக்கப்பட்டு நடைமுறைப்படுத்தப்படும்போது அந்த சந்தர்ப்பம் எமது நாட்டில் மறுக்கப்படுவது ஏன்? என்ற கேள்வி எழுகிறது. முஸ்லிம்கள் மற்றவர்களுக்கு தீங்கிழைக்கும் ஒன்றை தமது மார்க்கத்தின் பெயராலோ அல்லது உணர்ச்சி மேலீட்டாலோ கேட்கவில்லை. மாறாக, மனிதாபிமானத்தின் அடிப்படையில், சுகாதார வழிகாட்டல்களுக்கு அமைவாக இந்த உரிமை தமக்கு கிடைக்க வேண்டும் என்றே கோருகின்றனர். அதிலும் குறிப்பாக முஸ்லிம்களைப் பொறுத்தவரை மரணித்தவருக்காக நான்கு கடமைகள் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். இன்றைய சூழலில் முதலாவது கடமையான குளிப்பாட்டல் என்ற கடமையை முற்றாகவே செய்ய முடியாது. ஏனெனில், அது ஆபத்தானது. இரண்டாவது கடமையான வெள்ளைத் துணியால் சுற்றுதல் (கபன்) அதனையும் செய்வது ஆபத்தானது. ஆகவே, வைத்தியசாலையிலிருந்து எவ்வாறு சுகாதார விதிமுறைகளின்படி பாதுகாப்பாக பெட்டியில் அடைக்கப்பட்டு வைக்கப்படுகிறதோ அவ்வாறே அதனை முஸ்லிம்கள் மனமார ஏற்றுக் கொள்கின்றனர். இங்கும் இஸ்லாத்தின் வழிகாட்டல் இதுவே ஆகும். மூன்றாவது மரணித்தவருக்காக தொழுகை நடத்துதல். இதனைப் பொறுத்தவரை பொதுவாக ஒரு முஸ்லிம் மரணித்தால் அதிகமானவர்கள் கலந்து கொள்வது வழமை.

ஆனால் இத்தகைய சூழலில் கோவிட்- 19 நோயினால் மரணித்தவாருக்குரிய அந்தக் கடமையை நிறைவேற்ற முஸ்லிம் சமூகத்தினால் முடியாது. சுகாதார ஒழுங்குகளைப் பேணி குடும்பம் சார்பாக ஒரு சிலரே கலந்து கொள்வதைக் காணலாம். இந்த முறையைத்தான் இஸ்லாமும் வேண்டுகின்றது. கடைசியாக மரணித்தவரை தகனம் செய்வதைத் தவிர்த்து மண்ணில் அடக்கம் செய்தல். இந்த இடத்தில்தான் இப்பபோது சிக்கல் எழுந்துள்ளது. இங்கு சர்வதேச சுகாதார அமைப்பின் வழிகாட்டல் எரிப்பது மாத்திரமே என்றிருந்தால் முஸ்லிம் சமூகம் நிச்சயம் ஏற்றுக் கொள்ளும். ஏனெனில், அந்தத் தீர்மானம் உயிரோடு இருக்கின்ற ஏனையவர்களைப் பாதுகாப்பதற்கானதாகும். மாற்றமாக சர்வதேச சுகாதார அமைப்பு அடக்கம் செய்ய அனுமதி வழங்கியிருக்க, ஏனைய நாடுகளில் அது நடைமுறைப்படுத்தப்படும் நிலையில் இலங்கையில் அதற்கான அனுமதி கிடைக்காதிருப்பது முஸ்லிம் சமூகத்தை வியப்பில் ஆழ்த்தி கவலை கொள்ளச் செய்திருக்கின்றது.

இரண்டவதாக இந்த விவாகாரத்துடன் மிகவும் வலுப்பெறுகின்ற வாதம் “ஒரே நாடு. ஓரே சட்டம்” என்பதாகும். இந்த விடயம் பொதுவாக பன்மைத்துவ சமூக, கலாசார விவகாரங்களை மறுத்து இலக்கு வைத்திருப்பதை நோக்கலாம். இவ்வகையில் இந்நாட்டில் ஒரே சட்டம் இருக்க வேண்டும், யாருக்கும் பிரத்தியேகமான சட்டம், ஒழுங்கு இருக்கக் கூடாது என்ற வாதம் மிகைத்து வருவதை அவதானிக்கலாம். நிச்சயமாக நீதியையும் சமத்துவத்தையும் நிலைநாட்டவும் நாட்டில் ஒழுங்கையும் கட்டுப்பாட்டையும் பாதுகாக்கவும் எல்லோருக்கும் ஒரே சட்டமாக ‘பொதுச் சட்டம்’ இருக்க வேண்டும். அங்கு சட்டத்தின் முன் யாவரும் சமம் என்ற ரீதியில், நீதி பாரபட்சமின்றி அனைவருக்கும் பொதுவானதாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் இன்று உலகத்தில் பொதுவாக எல்லா நாடுகளிலும் பல இனத்தவர்கள், மதத்தவர்கள் ஒரே நாட்டின் பிரஜைகளாக வாழ்ந்து வருகின்றனர். அந்நாடுகளில் பொதுச் சட்டம் என்பது எல்லோருக்கும் பொதுவாக இருக்க, ஒவ்வொரு மதத்தவருக்குமான மத சுதந்திரத்தைப பேணி வாழ்வதற்குரிய உரிமை வழங்கப்பட்டுள்ளது. அத்தகைய நாடுகளில் இலங்கை முதன்மை பெறுகின்றது. ஒவ்வொரு மதத்தவருக்கும் அவரவர் மதங்களின் பிரகாகரம் மத சுதந்திரத்தைப் பேணி வாழ்வதற்கான உரிமையை எமது நாட்டின் யாப்பு வழங்கியிருக்கின்றது.

இலங்கை வரலாற்றில் எல்லா இன, மதத்தவர்களும் ஒற்றுமையாக மற்றவர்களை அங்கீகரித்து, அனுசரித்து, பரஸ்பரம் உதவிசெய்து, விட்டுக் கொடுத்து வாழ்ந்ததற்கான ஏராளமான சான்றுகள் உள்ளன. குறிப்பாக இந்த நாட்டின் தேசியக் கொடி எல்லா இன, மதத்தவர்களையும் பிரதிபலிப்பதாக இருக்கின்றமை எமது நாடு பன்மைத்துவத்தை அங்கீகரித்திருக்கின்றமைக்கான சான்றாகும். அவ்வாறாயின் இந்த இடத்தில் ஒரு முக்கிய விடயம் எமது கலந்துரையாடலுக்கு அவசியமானது. இந்த விவகாரத்தில் முஸ்லிம் சமூகம் பிடிவாதமாக இருப்பது இஸ்லாம் பன்மைத்துவத்தை அங்கீகரிக்காமையாகும் என்று சிலர் தவறாகக் கருதக்கூடும். ஆகவே எமது கலந்துரையாடலில் மனித சமூகத்தின் பன்மைத்துவம் தொடர்பாக அல்குர்ஆன் முன்வைக்கும் கருத்தை தெளிவுபடுத்துவது அவசியம் என்று கருதுகின்றேன். இஸ்லாம் பன்மைத்துவத்தை அடிப்படையிலேயே அங்கீகரித்து அதற்குரிய வழிகாட்டல்களை வழங்கியிருக்கிறது. ஆகவே பன்மைத்துவம் தொடர்பில் அல்குர்ஆன் மனித சமூகத்தின் சிந்தனைக்கு முன்வைக்கும் கருத்துக்கள் இன்றைய உலக நாகரிகத்துக்கு அவசியமானது என்று கருதுகின்றேன்.

மனித சமூகத்தின் தோற்றம் பற்றி அல்குர்ஆன இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறது. “மனிதர்களே! நிச்சயமாக நாம் உம்மை ஓர் ஆண் மற்றும் ஓர் பெண்ணிலிருந்து படைத்தோம். மேலும் நீங்கள் பரஸ்பரம் அறிமுகமாகிக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக உங்களை கோத்திரங்களாகுவும் இனங்களாகவும் ஆக்கினோம்.” (அல்குர்ஆன் 49:13) இந்த அடிப்படையினூடாக மனித சமூகம் பன்மைத்துவமாக அமைந்திருப்பது ஒருவருக்கு ஒருவர் அறிமுகமாகிக் கொள்வதற்காகும், சண்டையிட்டுக் கொள்வதற்கல்ல என்ற கருத்தை வலியுறுத்துகின்றது. ஆகவே மனித சமூகத்தில் பல இனங்கள், தேசத்தவர்கள் மத்தியில் வித்தியாசமான மரபுகள், வழிமுறைகள், வழக்காறுகள் இருப்பதன் மூலம் ஒவ்வொருவரும் மற்றவர்களிலிருந்து வித்தியாசப்படுகின்றனர். இவை பரஸ்பரம் ஒருவருக்கொருவர் அறிந்து கொள்வதற்கான அம்சங்களாக இருக்கின்றன. மற்றோர் இடத்தில் “இறைவனின் அத்தாட்சிகளில் ஒன்று அவன் வானங்கள், பூமியைப் படைத்திருப்பதும் உங்களை வித்தியாசமான நிறங்களிலும் பல்வேறு மொழிகளையும் பேசக்கூடியவர்களாக ஆக்கியிருப்பதும் ஆகும்” என அல்லாஹ் குறிப்பிடுகின்றான். (அல்குர்ஆன் 30: 22)

மேலும் “இறைவன் நாடியிருந்தால் அவன் மனிதர்களை ஒரே சமூகத்தவராக ஆக்கியிருப்பான்” (11: 118) என்கிறது அல்குர்ஆன். எனவே, இஸ்லாம் பன்மைத்துவத்தை ஆதரித்து, மனித சமூகங்களுக்கிடையில் புரிந்துணர்வுடன் வாழ்வதற்கான வழிகாட்டல்களை வழங்கியிருப்பதைக் காணலாம்.

இறுதியாக இத்தகைய பின்னணியில்; சர்வதே சுகாதார அமைப்பு கொவிட் 19 தொற்றினால் மரணித்த உடல்களை அடக்கம் செய்ய அனுமதித்தும் ஏனைய உலக நாடுகள் அதனை நடைமுறைப்படுத்தும்போதும் அந்த ஒழுங்கு இந்த நாட்டில் ஏன் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை? அவ்வாறு அனுமதிக்காமல் இருக்க என்ன நியாயம் இருக்கின்றது? என்ற முஸ்லிம் சமூகத்தின் இந்தக் கேள்விகள் நியாயமானதா? இல்லையா? என்பதை ஒவ்வொருவரும் தமது உள்ளத்தில் கை வைத்துத்தான் கேட்க வேண்டும்.

இந்த விவகாரத்தில் சர்வதேச சுகாதார அமைப்பின் வழிகாட்டல் எது என்பது தெளிவானது. அவ்வாறே இலங்கையின் சட்ட யாப்பு மத சுதந்திரத்தைப் பின்பற்றி வாழ அனுமதித்துள்ளது. மேலும் முஸ்லிம் சமூகம் மரணித்தவருக்கான நான்கு கடமைகளில் மூன்றை செய்யாது தவிர்ந்திருப்பதும் அறிந்ததே. அவர்கள் வேண்டுவது யாருக்கும் எந்தத் தீங்கையும் ஏற்படுத்தாத ஒன்றை தம் மார்க்கத்தின் வழிகாட்டலின் பிரகாரம் செய்து கொள்ளும் உரிமையாகும். இந்த உரிமை ஏன் தகுந்த காரணமின்றி மறுக்கப்படுகிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடியாதிருக்கிறது.

You might also like

Leave A Reply

Your email address will not be published.

5 × five =

*