அமெரிக்காவின் அடியாளா நேட்டோ ?

இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பின்னர் உருவான மேற்கத்திய பாதுகாப்புக் கட்டமைப்பில் மிக முக்கியமான தூணாக விளங்குவது வட அத்திலாந்திய ஒப்பந்த அமைப்பான நேட்டோ (NATO) ஆகும். ஏறத்தாழ ஏழு தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக அமெரிக்கா தலைமையிலான இந்தக் கூட்டணி, சோவியத் ஒன்றியத்தைத் தடுப்பதிலிருந்து தொடங்கி, பயங்கரவாத எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகள், பால்கன் மோதல்கள், ஆப்கானிஸ்தான் போர், இன்று ரஷ்யா– உக்ரைன் போர் வரை உலக அரசியலில் முக்கிய பங்கு வகித்துள்ளது.

ஆனால், சமீபத்திய அரசியல் முன்னேற்றங்கள் நேட்டோவின் எதிர்காலம் குறித்து புதிய கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளன. குறிப்பாக, அமெரிக்க ஜனாதிபதி டொனால்ட் ட்ரம்பின் “America First” கொள்கை மீண்டும் அமெரிக்க வெளிநாட்டுக் கொள்கையின் மையமாக மாறியுள்ள நிலையில், நேட்டோ அமெரிக்காவின் அரசியல் மற்றும் பாதுகாப்பு நலன்களுக்கு முன்னுரிமை வழங்க வேண்டுமா, அல்லது அனைத்து உறுப்பினர்களின் சம உரிமை மற்றும் கூட்டு பாதுகாப்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட சுயாதீன கூட்டணியாகத் தொடர வேண்டுமா என்ற விவாதம் தீவிரமடைந்துள்ளது.

இந்தப் பின்னணியில் ஜெர்மனி எடுத்துள்ள நிலைப்பாடு, வெறும் இரு நாடுகளுக்கிடையேயான கருத்து வேறுபாடு அல்ல. அது மேற்கத்திய உலகின் எதிர்கால அதிகாரச் சமநிலை, ஐரோப்பிய பாதுகாப்பு, அமெரிக்காவின் உலகத் தலைமையுரிமை மற்றும் நேட்டோவின் அடிப்படை அடையாளம் ஆகியவற்றைத் தொடும் ஒரு வரலாற்றுப் பரிமாணம் கொண்ட அரசியல் விவாதமாக மாறியுள்ளது.

நேட்டோ ஒரு நாட்டின் இராணுவமா, அல்லது கூட்டுப் பாதுகாப்பு அமைப்பா என்ற கேள்வியும் எழுந்துள்ளது. 1949ஆம் ஆண்டு சோவியத் ஒன்றியத்தின் விரிவாக்கத்தைத் தடுக்க அமெரிக்கா, கனடா மற்றும் மேற்கத்திய ஐரோப்பிய நாடுகள் இணைந்து நேட்டோவை உருவாக்கின. அதன் மையக் கொள்கையின்படி, ஒரு உறுப்பினர் நாட்டின் மீது நடத்தப்படும் தாக்குதல், அனைத்து உறுப்பினர்களின் மீதும் நடத்தப்பட்ட தாக்குதலாகக் கருதப்படும்.

இதுவே நேட்டோவை உலகின் மிகவும் வலிமையான கூட்டுப் பாதுகாப்பு அமைப்பாக மாற்றியது. இருப்பினும், அதன் இராணுவ வலிமையின் பெரும்பகுதியை அமெரிக்கா வழங்குவதால், பலர் நேட்டோவை அமெரிக்காவின் நீட்சியாகக் கருதும் நிலையும் உருவானது. ஆனால் சட்டரீதியாகவும் அமைப்பு ரீதியாகவும் நேட்டோ எந்த ஒரு நாட்டின் கட்டுப்பாட்டிலும் இயங்குவதில்லை. ஒவ்வொரு உறுப்பினருக்கும் சம வாக்குரிமை உண்டு. முக்கிய முடிவுகள் ஒருமித்த ஒப்புதலின் அடிப்படையில்தான் எடுக்கப்படுகின்றன. இதுவே ஜெர்மனி உள்ளிட்ட பல ஐரோப்பிய நாடுகள் தொடர்ந்து வலியுறுத்தும் அடிப்படைக் கொள்கையாகும்.

டொனால்ட் ட்ரம்ப் தனது முதல் ஆட்சிக் காலத்திலிருந்தே நேட்டோ குறித்து கடுமையான விமர்சனங்களை முன்வைத்து வந்தார். அவரது முக்கிய வாதம் ஒன்றே – அமெரிக்கா தனது கூட்டாளிகளின் பாதுகாப்புக்காக அளவுக்கு மீறிய செலவினை மேற்கொள்கிறது. அவரது பார்வையில், பல ஐரோப்பிய நாடுகள் தங்களது பாதுகாப்புச் செலவுகளை மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் (GDP) 2 சதவீதம் என்ற நேட்டோ இலக்கை எட்டாமல் இருந்தபோதிலும், அமெரிக்காவின் பாதுகாப்பு உத்தரவாதத்தை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தன.

இதனால் அவர் தொடர்ந்து மூன்று முக்கியமான விடயங்களை முன்வைத்தார். முதலாவது, ஐரோப்பிய நாடுகள் தங்களது பாதுகாப்புச் செலவுகளை அதிகரிக்க வேண்டும்.

இரண்டாவது, அமெரிக்கா இனிமேல் உலகின் “பாதுகாப்பு காவலர்” ஆக இருக்க முடியாது. மூன்றாவது, அமெரிக்கா அதிக சுமையை ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலையில், நேட்டோ அமெரிக்காவின் மூலோபாய முன்னுரிமைகளுக்கு ஏற்ப செயல்பட வேண்டும். இந்த அணுகுமுறையே ஐரோப்பிய தலைநகரங்களில் கவலையை ஏற்படுத்தியது.

ஆயினும் ஜெர்மனியின் பார்வையில், இந்தக் கருத்து நேட்டோவின் அரசியல் அடையாளத்தையே மாற்றும் முயற்சியாகக் கருதப்படுகிறது. ஜெர்மனி வலியுறுத்துவது மிகவும் தெளிவானது. நேட்டோ என்பது அமெரிக்காவின் வெளிநாட்டுக் கொள்கையை செயல்படுத்தும் கருவி அல்ல; அது அனைத்து உறுப்பினர்களின் சம உரிமையைக் கொண்ட கூட்டுப் பாதுகாப்பு அமைப்பாகவே தொடர வேண்டும்.

இதற்குப் பின்னால் வரலாற்று அனுபவமும் உள்ளது. இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பிறகு, ஒரே நாட்டின் ஆதிக்கம் ஐரோப்பாவிற்கு எவ்வளவு ஆபத்தானது என்பதை ஜெர்மனி நன்கு உணர்ந்தது. அதனால் பல்தரப்பு ஒத்துழைப்பு, சர்வதேச சட்டம் மற்றும் கூட்டுத் தீர்மானங்கள் ஆகியவற்றையே அதன் வெளிநாட்டுக் கொள்கையின் அடிப்படையாகக் கொண்டு வந்துள்ளது.

எனவே, நேட்டோ எந்த ஒரு நாட்டின் அரசியல் விருப்பத்திற்கு உட்பட்ட அமைப்பாக மாறக் கூடாது என்பதில் ஜெர்மனி உறுதியுடன் உள்ளது. 2022 ஆம் ஆண்டு தொடங்கிய ரஷ்யா– உக்ரைன் போர் ஐரோப்பிய பாதுகாப்புச் சூழலை முற்றிலும் மாற்றியது. இந்தப் போர் தொடங்கிய போது, அமெரிக்காவின் இராணுவ உதவி, உளவுத்துறை ஒத்துழைப்பு மற்றும் ஆயுத ஆதரவு இல்லாமல் ஐரோப்பா பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துவது கடினம் என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. ஆனால், போர் நீடித்தபோது புதிய கேள்விகள் எழுந்தன.

பிரான்ஸ் மற்றும் ஜெர்மனியே ஐரோப்பிய தன்னாட்சியின் இரட்டைத் தூண்களாக விளங்குகின்றன. பிரான்ஸ் அதிபர் எம்மானுவேல் மக்ரோன் பல ஆண்டுகளாக ஐரோப்பிய பாதுகாப்புத் தன்னாட்சியை வலியுறுத்தி வருகிறார். அவரது பார்வையில், அமெரிக்காவுடன் கூட்டுறவு அவசியம். ஆனால் ஐரோப்பாவின் பாதுகாப்பு முழுமையாக வோஷிங்டனின் அரசியல் முடிவுகளைச் சார்ந்திருக்கக் கூடாது.

இப்போது ஜெர்மனியும் இதே பாதையில் நகரத் தொடங்கியுள்ளது. இதன் விளைவாக, ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் பாதுகாப்பு நிதி, கூட்டு ஆயுத உற்பத்தி, பாதுகாப்பு ஆராய்ச்சி மற்றும் தொழில்நுட்ப முதலீடுகள் போன்ற திட்டங்கள் வேகமடைந்துள்ளன. மொஸ்கோவின் பார்வையில், அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பாவுக்கு இடையிலான கருத்து வேறுபாடுகள் அதிகரிப்பது, மேற்கத்திய ஒற்றுமையை பலவீனப்படுத்தும் வாய்ப்பாகக் கருதப்படுகிறது. அதனால், தகவல் போர், இணையத் தாக்குதல்கள், அரசியல் பிரசாரங்கள் மற்றும் ஐரோப்பிய அரசியலில் பிளவுகளை அதிகரிக்கும் முயற்சிகள் தொடரக்கூடும் என்று பல பாதுகாப்பு ஆய்வாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். ஆனாலும் இன்றைய சூழலில் முக்கிய விடயம் நேட்டோ சிதைந்துவிடுமா என்பதல்ல. மாறாக, அது எவ்வாறு மறுவடிவம் பெறும் என்பதே முக்கியமான கேள்வியாக உள்ளது. எதிர்கால நேட்டோவில் யார் தலைமை வகிப்பார்கள்? பாதுகாப்புச் செலவுகளை எவ்வாறு பகிர்ந்துகொள்வார்கள்? ஐரோப்பிய நாடுகள் அதிக பொறுப்பை ஏற்குமா? அமெரிக்கா தனது உலகளாவிய பாதுகாப்பு பங்கினை எவ்வாறு மறுவரையறை செய்யும் என்ற இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களே அடுத்த சில ஆண்டுகளில் மேற்கத்திய பாதுகாப்புக் கட்டமைப்பின் வடிவத்தை தீர்மானிக்கும். ஜெர்மனி டிரம்பின் கோரிக்கையை நிராகரித்திருப்பது, ஒரு இராஜதந்திர கருத்து வேறுபாடு மட்டுமல்ல. அது அமெரிக்காவின் உலகத் தலைமையுரிமை, ஐரோப்பாவின் மூலோபாய சுயாட்சி மற்றும் நேட்டோவின் அடிப்படை நோக்கம் ஆகியவற்றைச் சுற்றி நடைபெறும் ஆழமான அரசியல் மறுசீரமைப்பின் வெளிப்பாடாகும்.