நீதித்துறை சுயாதீனமும் பொறுப்புக்கூறலும்

அரசியல் அதிகாரத்தைச் சுகபோகங்களுக்கான கருவியாகப் பயன்படுத்திய பழைய அணுகுமுறைகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து, மக்களின் வரிப்பணத்திற்குப் பொறுப்புக்கூறும் அரசியல் நிர்வாகத்தை உருவாக்குவதே இத்தகைய முயற்சிகளின் அடிப்படை நோக்கமாகும். குறிப்​பாக, சட்டத்தின் ஆட்சியை வலுப்படுத்துதல், நீதித்துறையின் சுயாதீனத்தைப் பாதுகாத்தல், ஊழல் மற்றும் அதிகார துஷ்பிரயோகங்களுக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுத்தல் போன்ற விடயங்கள் இலங்கையின் ஜனநாயக எதிர்காலத்திற்கு மிகவும் அவசியமானவையாகப் பார்க்கப்படுகின்றன. அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களுக்கும் சாதாரண குடிமக்களுக்கும் ஒரே சட்டம் என்ற கொள்கை நடைமுறையில் உறுதிப்படுத்தப்படும்போதுதான், ஒரு நாட்டின் ஜனநாயகத்தின் மீதான மக்களின் நம்பிக்கையும் சர்வதேச மதிப்பும் வலுப்பெறும்.

இதற்கோர் உதாரணமாக, அண்மையில் தீர்ப்பளிக்கப்பட்ட SC/FR 275/2024 வழக்கின் தீர்ப்பிற்கு அமைவாக, முன்னாள் அமைச்சர் அப்துல் ஹமீத் மொஹமட் பௌஸி பகிரங்க மன்னிப்புக் கோரி பொது விளம்பரம் ஒன்றை வெளியிட்டிருந்தார். அனர்த்த முகாமைத்துவ மத்திய நிலையத்தில் கடமையாற்றிய காலத்தில், அரசாங்கத்தின் பொதுத் தொகுதிக்குச் சொந்தமான WP KI-4666 இலக்கமுடைய ‘Toyota Land Cruiser’ வாகனத்தைத் தனது தனிப்பட்ட தேவைக்காகப் பயன்படுத்தியமை தொடர்பில், இலங்கை ஜனநாயக சோசலிசக் குடியரசின் பொதுமக்களிடம் பகிரங்க மன்னிப்பைக் கோருவதாகவும், இனிவரும் காலங்களில் இவ்வாறான செயல்கள் நிகழாது என்றும் அதில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

கடந்த காலங்களில் அரச வாகனங்களும் அரச சொத்துக்களும் துஷ்பிரயோகம் செய்யப்பட்டதாக முன்வைக்கப்பட்ட பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகளுக்கு மத்தியில், நீதிமன்றத் தீர்ப்பின் ஊடாக இடம்பெற்ற இத்தகைய பகிரங்க மன்னிப்புக் கோரல், நாட்டில் சட்டம் அனைவருக்கும் சமம் என்பதையும், அரசியல் தலையீடுகளற்ற சுயாதீனமான சட்டத்தின் ஆட்சி நடைமுறைப்படுத்தப்படுவதையும் உணர்த்தும் ஒரு நிகழ்வாக அவதானிகளால் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.

அரசாங்கத்தின் இத்தகைய நடவடிக்கைகளும் அரசியல் கலாசார மாற்றங்களும் எதிர்க்கட்சிகளுக்கும் பழைய அரசியல் தலைமைகளுக்கும் பல்வேறு அரசியல் சவால்களை ஏற்படுத்தியுள்ளன. பல தசாப்தங்களாக அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்திப் பழகிய அரசியல் அணிகளுக்கு, பொறுப்புக்கூறல், வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் சுயாதீன விசாரணைகள் போன்ற கொள்கைகள் தமது எதிர்கால அரசியல் செல்வாக்கைக் குறைக்கக்கூடும் என்ற தயக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும் என அரசியல் ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.

குறிப்பாக, பழைய அரசியல் நடைமுறைகள் தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகள் சட்டரீதியாக விசாரிக்கப்படும்போது, அவற்றை அரசியல் பழிவாங்கல் எனச் சித்தரிப்பதன் மூலம் பொதுமக்களின் கவனத்தைத் திசைதிருப்பும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படுவதாகவும் விமர்சனங்கள் உண்டு. இருப்பினும், ஒவ்வொரு எதிர்க்கட்சியினதும் விமர்சனத்தையும் ஒரே கோணத்தில் பார்க்க முடியாது. அரசாங்கத்தை விமர்சிப்பதும் அதன் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதும் ஜனநாயகத்தின் இன்றியமையாத அங்கங்களாகும். ஆனால், உண்மையான ஆதாரங்களுடன் முன்வைக்கப்படும் விமர்சனங்களுக்கும், மக்களிடையே அச்சத்தையும் பிரிவினையையும் உருவாக்குவதற்காக முன்னெடுக்கப்படும் பிரசாரங்களுக்கும் இடையில் பொதுமக்கள் தெளிவான வேறுபாட்டைக் காண்பது அவசியமாகும்.

அரசியல் ரீதியாகத் தங்களைப் பலப்படுத்திக்கொள்ள முடியாத சில சக்திகள், இனவாதத்தையும் மதவாதத்தையும் மீண்டும் அரசியல் ஆயுதங்களாகப் பயன்படுத்த முயற்சிக்கலாம் என்பதே இன்றைய அரசியல் சூழலில் கவனிக்க வேண்டிய முக்கிய விடயமாகும். சிங்கள மக்களின் மத உணர்வுகள், தமிழ் மக்களின் இன உரிமைகள், முஸ்லிம் மக்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் அடையாளம் ஆகியவற்றை அரசியல் பேரம் பேசுவதற்கான கருவிகளாக மாற்றுவது நாட்டின் நீண்டகால ஒற்றுமைக்கு ஆபத்தானது.

அரசாங்கத்தின் மீதான மக்கள் ஆதரவைப் பலவீனப்படுத்துவதற்காக இத்தகைய உணர்வுகள் தூண்டப்படுமானால், அதன் பாதிப்பு ஓர் அரசாங்கத்துடன் மட்டும் முடிவடையாது; சாதாரண மக்களுக்கிடையிலான நம்பிக்கையையும் நல்லிணக்கத்தையும் பாதிக்கும். அதேவேளை, அரசாங்கம் தனது கொள்கைகள் மூலம் இன, மத வேறுபாடுகளைக் கடந்து அனைவருக்கும் சமமான பாதுகாப்பையும் நீதியையும் வழங்குவதில் தொடர்ந்து உறுதியாக இருக்க வேண்டும். மக்களின் வாழ்வாதாரம், வேலைவாய்ப்பு, கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் பொருளாதார நிவாரணம் ஆகியவற்றில் கிடைக்கும் நடைமுறை முன்னேற்றங்களே எந்தவொரு விமர்சனத்திற்கும் வலுவான பதிலாக அமையும்.

இதற்கிடையில், சில சிறுபான்மைக் கட்சிகளின் தலைவர்கள் எதிர்க்கட்சிகளுடன் கைகோர்ப்பதற்குப் பின்னால் தேர்தல் கணக்குகள், அதிகாரப் பகிர்வு தொடர்பான எதிர்பார்ப்புகள், தமது கட்சி ஆதரவுத் தளத்தைப் பாதுகாக்கும் முயற்சிகள் உள்ளிட்ட பல காரணங்கள் இருக்கலாம். ஆனால், சிறுபான்மை மக்களின் உண்மையான பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதற்குப் பதிலாக, இனவாத அல்லது மதவாத அரசியலை முன்னெடுக்கும் அணிகளுடன் இணைந்து செயற்படுவது அந்த மக்களின் நீண்டகால நலன்களுக்கு உதவுமா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது.

தமிழ், முஸ்லிம் மக்களின் காணி உரிமைகள், மொழி உரிமைகள், பிரதேச அபிவிருத்தி, வேலைவாய்ப்பு, பாதுகாப்பு மற்றும் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் போன்ற விடயங்களில் உறுதியான தீர்வுகளைப் பெற்றுக்கொடுப்பதே சிறுபான்மைத் தலைவர்களின் முதன்மைப் பொறுப்பாகும். அதற்காக அரசாங்கத்துடன் இணைந்து செயற்பட வேண்டுமா அல்லது எதிர்க்கட்சிகளுடன் இணைந்து அழுத்தம் கொடுக்க வேண்டுமா என்பதை அவர்கள் மக்களின் நலன்களை அடிப்படையாகக் கொண்டே தீர்மானிக்க வேண்டும். அரசியல் கூட்டணிகள் ஜனநாயக உரிமையாக இருந்தாலும், அவற்றின் உண்மையான பெறுபேறுகளை மதிப்பிடும் உரிமை மக்களுக்கே உரியது.

எதிர்காலத்தில் எதிர்க்கட்சிகளின் நிலை எவ்வாறு அமையும் என்பது அவர்களின் அரசியல் அணுகுமுறையிலேயே தங்கியுள்ளது. அரசாங்கத்தை விமர்சிப்பதுடன் மாற்றுக் கொள்கைகளை முன்வைத்து, பொருளாதாரப் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வுகளை வழங்கி, மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையை மேம்படுத்துவதற்கான நடைமுறைத் திட்டங்களை முன்வைக்கும் எதிர்க்கட்சிகள் ஜனநாயகத்தில் தமது இடத்தை வலுப்படுத்த முடியும். மாறாக, பழைய அரசியல் முறைகளைப் பாதுகாப்பதற்காகவோ, இன மற்றும் மத உணர்வுகளைத் தூண்டுவதன் மூலமாகவோ மக்களின் ஆதரவைப் பெற முயற்சித்தால், அவர்கள் மீதான நம்பிக்கை மேலும் குறையக்கூடும்.

அதேவேளை, அரசாங்கமும் விமர்சனங்களிலிருந்து விலகி நிற்காமல், தனது தேர்தல் வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றுவதிலும், ஊழல் ஒழிப்பை நடைமுறைப்படுத்துவதிலும், நிர்வாகத் திறனை மேம்படுத்துவதிலும், அனைத்து மக்களுக்கும் சமமான சேவைகளை வழங்குவதிலும் தனது செயற்பாடுகளைப் பூர்த்தி செய்ய வேண்டிய பொறுப்பில் உள்ளது.

ஜனநாயகத்தில் அரசாங்கத்தின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிப்பவர்கள் மக்களே; அந்தத் தீர்மானம் உணர்ச்சிகளால் அல்லாமல், அனுபவங்களாலும் நடைமுறைப் பெறுபேறுகளாலும் வழிநடத்தப்பட வேண்டும்.

இலங்கைக்கு இன்று தேவைப்படுவது முரண்பாடுகளை உருவாக்கும் அரசியல் அல்ல; மக்களின் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வுகளை உருவாக்கும் அரசியலாகும். பதவி என்பது சலுகை அல்ல, அது பொறுப்பாகும்; அதிகாரம் என்பது பரம்பரைச் சொத்தும் அல்ல, மக்களால் வழங்கப்படும் நம்பிக்கை என்ற உண்மையை அரசியல் தலைவர்கள் அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

அரசாங்கத்தின் உண்மையான பலம் அதன் அரசியல் எதிர்ப்பாளர்களின் பலவீனத்தில் அல்ல, மாறாக மக்களின் வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்தும் நேர்மறையான மாற்றங்களிலேயே தங்கியுள்ளது.

சட்டம் அனைவருக்கும் சமம் என்ற கொள்கை நடைமுறையில் உறுதிப்படுத்தப்பட்டு, ஊழலற்ற நிர்வாகம் உருவாக்கப்பட்டு, சிங்கள, தமிழ், முஸ்லிம் உள்ளிட்ட அனைத்து மக்களும் சம உரிமையுடனும் கண்ணியத்துடனும் வாழக்கூடிய சூழல் கட்டியெழுப்பப்படுமானால், அது ஓர் அரசாங்கத்தின் வெற்றியாக மட்டுமல்ல, முழு இலங்கையின் வெற்றியாகவும் அமையும்.

இனவாதத்தையும் மதவாதத்தையும் தாண்டி, நீதியையும் நேர்மையையும் மனிதநேயத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட புதிய அரசியல் கலாசாரத்தை உருவாக்குவதற்கான பொறுப்பு அரசாங்கத்திற்கு மட்டுமல்ல; அரசியல் கட்சிகள், ஊடகங்கள் மற்றும் ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் உரியதாகும்.