நினைவு என்பது இருப்பு.

போராட்டத்தை மறப்பது, நாம் நாமாக இல்லாமல் போவது. நினைவு இல்லாத இனத்துக்கு எதிர்காலம் இல்லை. நினைவு தான் ஓர் இனத்தின் தொடர்ச்சி.

பழி வாங்கும் எண்ணங்களை தமிழ் மக்கள் மறக்க வேண்டும் என்று கூறினால் அது நியாயமானது ஆகும். ஆனால் தமிழ்மக்கள் போராட்டத்தினையே மறக்க வேண்டும் என்று கூறுவதின் அர்த்தமானது , அந்த இனம் நீ கரைந்து போ என்பதற்கு சமனாகும்.

மறப்போம் பழிவாங்கலை; மறக்க மாட்டோம் போராட்டத்தை,
இலங்கையில் தமிழ் மக்கள் நடத்தியது வெறும் ஒரு சண்டை அல்ல. அது ஓர் இனத்தின் உரிமைக்கான போராட்டம், மொழிக்கான போராட்டம், நிலத்துக்கான போராட்டம், தன்மானத்துக்கான போராட்டம். அந்தப் போராட்டத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது, இரண்டு விடயங்களை நாம் தெளிவாகப் பிரித்துப் பார்க்க வேண்டும். ஒன்று பழிவாங்கும் எண்ணம். மற்றொன்று போராட்டத்தின் நினைவு.

பழிவாங்கலை மறப்பது நியாயம்,

பழிவாங்கும் எண்ணத்தைத் தமிழ் மக்கள் கைவிட வேண்டும் என்று யாராவது சொன்னால், அதில் நியாயம் இருக்கிறது. பழிவாங்கல் ஒருபோதும் நீதியைக் கொண்டு வராது. அது மேலும் பகையையும், மேலும் அழிவையும் தான் கொண்டு வரும். நாம் இழந்த உயிர்களுக்கு நீதி கேட்பது வேறு, பழிக்குப் பழி வாங்குவது வேறு. பழிவாங்கலை மறப்பது என்பது பலவீனம் அல்ல. அது மனிதத்தின் அடையாளம். அது எதிர்காலத் தலைமுறை இரத்தக் கடனில் பிறக்கக் கூடாது என்ற அக்கறை.
எனவே, வருங்காலத்தில் பழிவாங்கும் எண்ணங்கள் வேண்டாம் என்று சொல்வது, ஒரு சமூகத்தை அமைதியின் பக்கம் அழைப்பதாகும்.

போராட்டத்தையே மறக்கச் சொல்வது என்றால் என்ன?

ஆனால், போராட்டத்தையே மறந்து விடுங்கள் என்று சொல்வது அதற்கு முற்றிலும் எதிரானது. அது அமைதிக்கான அழைப்பு அல்ல. அது ஓர் இனம் தன்னைத் தானே மறந்து போக வேண்டும் என்று சொல்வதற்குச் சமம்.
ஒரு மக்கள் கூட்டம் ஏன் போராடியது என்பதை மறந்தால், அவர்கள் ஏன் இருக்கிறார்கள் என்பதையும் மறந்து விடுவார்கள். போராட்டம் என்பது வெறும் கடந்த காலச் சம்பவங்களின் தொகுப்பு அல்ல. அது எமது அடையாளத்தின் வரலாறு. எமது மொழி ஏன் அச்சுறுத்தப்பட்டது, எமது நிலம் ஏன் பறிக்கப்பட்டது, எமது உரிமைகள் ஏன் மறுக்கப்பட்டன என்ற கேள்விகளுக்கான பதில் அந்தப் போராட்டத்தில் தான் இருக்கிறது. அதை மறக்கச் சொல்வது, நீ இனி கேள்வி கேட்காதே, நீ இனி உரிமை கேட்காதே, நீ கரைந்து போ என்று சொல்வதற்குச் சமம்.

நினைவு இல்லாத இனத்துக்கு எதிர்காலம் இல்லை.
நினைவு தான் ஓர் இனத்தின் தொடர்ச்சி.

ஒரு போதகர் இப்படிச் சொல்வதன் பொருள்
இதை ஒரு மதத்தின் போதகர் சொல்லும்போது, அது இன்னும் கவலைக்குரியதாகிறது. போதகர் என்பவர் அன்பையும், மன்னிப்பையும் போதிக்க வேண்டியவர் தான். ஆனால் மன்னிப்புக்கும் மறதிக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை அவர் அறிந்திருக்க வேண்டும். மன்னிப்பது என்பது பழிவாங்காமல் இருப்பது. மறப்பது என்பது நடந்த அநீதியே நடக்கவில்லை என்று நடிப்பது.
அரசியல், வரலாற்றுத் தொடர், ஓர் இனத்தின் இருப்பு குறித்த புரிதல் இல்லாமல் இப்படிப் பேசுவது, ஆன்மீகத்தின் பெயரால் அரசியல் மறதியைத் திணிப்பதாகும். மதம் மனிதனை ஆற்றுப்படுத்த வேண்டுமே தவிர, அவனது வரலாற்றை அழிக்கக் கூடாது.

மத இலக்கியமும் சமூக நீதியும்.

இது தனிப்பட்ட ஒருவரின் பிரச்சினை மட்டும் அல்ல. இலக்கியவாதிகளில், குறிப்பாக மத இலக்கியவாதிகளில் பெரும்பாலானோர் சமூகப் பார்வை உடையவர்களாக இருப்பதில்லை. அவர்கள் பக்தியைப் பற்றிப் பேசுவார்கள், ஒழுக்கத்தைப் பற்றிப் பேசுவார்கள், கடவுளைப் பற்றிப் பேசுவார்கள். ஆனால் சமூக நீதியைப் பற்றிப் பேச மாட்டார்கள். யாருக்கு நிலம் இல்லை, யாருக்கு உரிமை இல்லை, யார் ஒடுக்கப்படுகிறார்கள் என்ற கேள்விகள் அவர்களது இலக்கியத்தில் இடம் பெறுவதில்லை.
கம்பன் கழக ஜெயராஜ் அவர்களை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அவர் கம்பனைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறார், இராமனைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறார், பக்தியைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறார். ஆனால் தமிழ் மக்களின் சமூக நீதி குறித்து, அவர்களது உரிமைப் போராட்டம் குறித்து, அவர்கள் எதிர்கொண்ட அநீதி குறித்து ஒருபோதும் அவர் பேசியதில்லை. இது அவரது இலக்கிய அறிவின் குறை அல்ல. அது அவரது சமூகப் பார்வையின் இன்மை.

இலக்கியம் என்பது கோயிலுக்குள் மட்டும் முடங்கிக் கிடப்பதல்ல. இலக்கியம் என்பது மக்களின் வாழ்வைப் பேச வேண்டும். மக்களின் வலியைப் பேச வேண்டும். அதைச் செய்யாத இலக்கியம், எவ்வளவு அழகாக இருந்தாலும், அது முழுமையான இலக்கியம் ஆகாது.

நினைவு என்பது இருப்பு.

நாம் பழிவாங்க விரும்பவில்லை. நாம் யாரையும் வெறுக்க விரும்பவில்லை. ஆனால் நாம் மறக்கவும் மாட்டோம்.
நாம் நினைவில் வைத்திருப்பது, பகைக்காக அல்ல. நீதிக்காக. நாம் நினைவில் வைத்திருப்பது, எமது பிள்ளைகள் தமது வரலாற்றைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக. நாம் நினைவில் வைத்திருப்பது, இனி ஒருபோதும் எந்த மக்களுக்கும் இப்படி ஓர் அநீதி நடக்கக் கூடாது என்பதற்காக.
போராட்டத்தை மறக்கச் சொல்பவர்களுக்கு நாம் சொல்ல வேண்டிய பதில் ஒன்று தான். பழிவாங்கலை மறப்போம். ஆனால் போராட்டத்தை மறக்க மாட்டோம். ஏனெனில் போராட்டத்தை மறப்பது, நாம் நாமாக இல்லாமல் போவது.