இலங்கை மாற்றம் பெற வேண்டும்: அதிகாரப் பகிர்வின் மூலம் 2030 பொருளாதார நிஜ நிலை மதிப்பீடு

இலங்கை இன்று தனது பொருளாதார பயணத்தில் மிகவும் நுட்பமான மற்றும் தீர்மானிக்கும் தருணத்தில் நிற்கிறது. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு ஏற்பட்ட மிகப்பெரிய நிதி நெருக்கடிகளில் ஒன்றிலிருந்து மீண்டு வருவதற்காக கடன் மறுசீரமைப்பு, நிதி கட்டுப்பாடு மற்றும் மெதுவான மீட்பு நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டு வருகிறது. இருப்பினும் உடனடி சவால்களைத் தாண்டி ஒரு ஆழமான கட்டமைப்பு கேள்வி எழுகிறது. 2030க்குள் நிலையான வளர்ச்சியை அடைய இலங்கை எந்த பொருளாதார மாதிரியைத் தேர்ந்தெடுக்கும்?

அதே நேரத்தில், பால்க் நீரிணையை அண்டியுள்ள தமிழ்நாடு தெற்காசியாவில் மிகவும் வேகமாக முன்னேறும் பிராந்திய பொருளாதார மாற்றங்களில் ஒன்றை நோக்கி பயணிக்கிறது. சுமார் 75 முதல் 78 மில்லியன் மக்கள் தொகையுடன், தமிழ்நாடு 2030க்குள் ஒரு டிரில்லியன் அமெரிக்க டாலர் பொருளாதாரமாக மாறுவதற்கான தெளிவான இலக்கை நிர்ணயித்துள்ளது. இது வெறும் அரசியல் கோஷமல்ல. தொழில் கொள்கை, உட்கட்டமைப்பு வளர்ச்சி, ஏற்றுமதி மையப்படுத்தல் மற்றும் நிர்வாக திறன் ஆகியவற்றின் மூலம் இது ஆதரிக்கப்படுகிறது.

தமிழ்நாட்டின் முன்னேற்றமும் இலங்கையின் மந்தமான மீட்சியும் வழங்கும் இந்த வேறுபாடு ஒரு முக்கியமான பாடத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. இலங்கை தமிழ்நாட்டை அளவில் பின்பற்ற வேண்டியதில்லை. ஆனால் அதன் வளர்ச்சியின் அடிப்படை தர்க்கத்தை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அந்த தர்க்கம் மையமற்ற வளர்ச்சி, அதிகாரமளிக்கப்பட்ட பிராந்தியங்கள் மற்றும் துறை சார்ந்த விரிவாக்கத்தில் உள்ளது.

இலங்கைக்கு எழும் முக்கியமான கேள்வி தமிழ்நாட்டை அடைய முடியுமா என்பதல்ல. அது முடியாது. ஆனால் நாட்டின் உள்புற பொருளாதார அமைப்பை மாற்றி வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்கள் உள்ளிட்ட அனைத்து பிராந்தியங்களும் தேசிய வளர்ச்சியில் பங்களிக்கக்கூடிய வகையில் அமைக்க முடியுமா என்பதே முக்கியமானது.இதுவே “மாற்றம் பெற்று அதிகாரம் பகிர்வு” என்ற கருத்தை அரசியல் கோஷமாக அல்லாமல் பொருளாதார அவசியமாக மாற்றுகிறது.

தமிழ்நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சி சீரற்றதாக அல்ல. பல தசாப்தங்களாக தொடர்ந்து நடைமுறைப்படுத்தப்பட்ட கொள்கைகள், நிறுவன நிலைத்தன்மை மற்றும் தொழில் சூழல் வளர்ச்சியின் விளைவாகும். இன்று அது இந்தியாவின் மிகப்பெரிய மாநில பொருளாதாரங்களில் ஒன்றாக உள்ளது.

2030க்குள் இலங்கையின் பொருளாதார முன்னேற்றம் இதனுடன் ஒப்பிடுகையில் மிகவும் குறைவாகவே இருக்கும். மிக உயர்ந்த கணிப்புகளின்படி கூட அது சுமார் 120 பில்லியன் அமெரிக்க டொலருக்கு மேல் மட்டுமே இருக்கும்.

வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்கள் இணைந்து தற்போது இலங்கையின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 10 சதவீதத்திற்கும் குறைவாகவே பங்களிக்கின்றன. இது அவற்றின் வளங்களையும் நிலப்பரப்பையும் ஒப்பிடுகையில் மிகக் குறைவு.

இந்த பிராந்தியங்கள் இலங்கையின் கடற்கரையின் பெரும்பகுதியை கொண்டுள்ளதால் மீன்பிடி, கடல் ஏற்றுமதி, துறைமுக வளர்ச்சி மற்றும் சுற்றுலா வளர்ச்சிக்கான மிகப்பெரிய வாய்ப்புகளை வழங்குகின்றன. மேலும் காற்றாலை மற்றும் சூரிய ஆற்றல் போன்ற புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் வளங்களிலும் மிகுந்த திறன் உள்ளது. 2030க்குள் சமமான வளர்ச்சியை அடைய இலங்கை விரும்பினால் இந்த இடைவெளியை அவசரமாக சரிசெய்ய வேண்டும்.

வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்கள் 2030க்குள் 25 சதவீத பங்களிப்பை வழங்கும் என்பது மிகுந்த ஆவலான இலக்கு. ஆனால் நடைமுறையில் இது கடினமானது. அதற்கு பதிலாக 12 முதல் 15 சதவீதம் வரை உயர்த்துவது நியாயமான இலக்காக இருக்கும்.

“மாற்றம் பெற்று அதிகாரம் பகிர்வு” என்பது நவீன பொருளாதார வளர்ச்சியின் அடிப்படை உண்மையை பிரதிபலிக்கிறது. அதிகாரப் பகிர்வு என்பது அரசியல் அமைப்பாக மட்டுமல்ல, பொருளாதார வளர்ச்சிக்கான முக்கிய கருவியாகும்.

இலங்கை தனது கொள்கைகள், முதலீடுகள் மற்றும் நிறுவனங்களை இதற்கேற்ப ஒருங்கிணைத்தால் அது நிலையான வளர்ச்சியை அடைய முடியும்.

இலங்கை மாற்றம் பெற்று அதிகாரம் பகிர வேண்டும்.

ராஜ் சிவநாதன்,
மெல்போர்ன், அவுஸ்திரேலியா