ஹொரணை முதியோர் இல்லத் தீ விபத்து! நமக்குச் சொல்லும் செய்தி என்ன?

இந்தத் துயரத்தில் இருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது என்னவென்றால், முதியவர்களுக்கு உண்மையான பாதுகாப்பு என்பது குடும்பத்தின் அரவணைப்பில்தான் இருக்கிறது.

இந்தச் சோகம் வெறும் விபத்து மட்டுமல்ல; நவீன வாழ்க்கை முறையின் விளைவாக உருவாகியுள்ள ஒரு பெரிய சமூகப் பிரச்சினையை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

வாழ்க்கையின் எஞ்சிய காலத்தை, தங்கள் பிள்ளைகளின் அரவணைப்பில் இன்பமாகக் கழிக்க வேண்டிய முதியவர்கள், ஆனால் தரதிர்ஷ்டவசமாக சில சமயங்களில் அந்நியமான சுவர்களுக்குள் தங்கள் கடைசி நாட்களை எதிர்நோக்க நேரிடுகிறது. ஹொரணை, அங்குருவாதொட்ட பகுதியில் அமைந்துள்ள ‘மவுபிய செவன’ முதியோர் இல்லத்தில் ஏற்பட்ட கொடூரமான தீ விபத்தில் 11 உயிர்கள் பலியாகியுள்ள செய்தி, நம் மனங்களை உலுக்குகிறது. இந்தச் சோகம் வெறும் விபத்து மட்டுமல்ல; நவீன வாழ்க்கை முறையின் விளைவாக உருவாகியுள்ள ஒரு பெரிய சமூகப் பிரச்சினையை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

ஒரு காலத்தில் நமது குடும்பங்கள் பெரியவையாக இருந்தன. தாத்தா, பாட்டி, பேரக்குழந்தைகள் என்று ஒரே கூரையின் கீழ் எல்லோரும் ஒன்றாக வாழ்ந்தோம். முதியவர்களின் அனுபவம் குடும்பத்தின் வழிகாட்டியாக இருந்தது. ஆனால் இன்று, பணி, பொருளாதாரத் தேவைகள், நகர வாழ்க்கையின் அல்லல்கள் எனப் பல காரணங்களால் குடும்பங்கள் சிறியவையாகி வருகின்றன. பிள்ளைகள் வெளிநாடுகளுக்குச் செல்லும் நிலை, இளைஞர்களின் பரபரப்பான வாழ்க்கை முறை இவை அனைத்தும் முதியவர்களைத் தனிமைப்படுத்துகின்றன. இதன் விளைவாக, முதியோர் இல்லங்கள் பெருகத் தொடங்கியுள்ளன. ஆதரவற்ற முதியவர்களுக்கு இவை ஒரு புகலிடமாகத் தோன்றினாலும், அங்கு அவர்கள் பெறும் கவனிப்பு குடும்பத்தின் அன்புக்கு ஈடாகாது.

ஹொரணை சம்பவத்தில் உயிரிழந்தவர்களில் பெரும்பாலானோர் நாற்காலியில் அமர்ந்த நிலையிலேயே தீக்கு இரையாகியுள்ளனர். வயது மற்றும் உடல்நலக் குறைபாடுகள் காரணமாக வேகமாக ஓட முடியாத அவர்களின் நிலை, கண்களை நனைக்கிறது. ஒரு எரிவாயு சிலிண்டர் வெடிப்பால் தீ பரவியதாகக் கூறப்படுகிறது. இது ஒரு விபத்தாக இருக்கலாம். ஆனால், இந்த விபத்து நமக்கு ஒரு பெரிய பாடத்தை கற்றுத் தருகிறது. முதியோர் இல்லங்களில் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை உணர்த்துகிறது. தீயணைப்பு உபகரணங்கள், அவசர வெளியேற்றப் பாதைகள், முதியவர்களின் உடல்நிலைக்கேற்ற பராமரிப்பு, இவை அனைத்தும் கட்டாயமாக இருக்க வேண்டும்.

இந்தத் துயரத்தில் இருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது என்னவென்றால், முதியவர்களுக்கு உண்மையான பாதுகாப்பு என்பது குடும்பத்தின் அரவணைப்பில்தான் இருக்கிறது. பணத்துக்காகவோ, வேலைக்காகவோ பெற்றோரை முதியோர் இல்லங்களில் விட்டுவிட்டு நாம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் அவர்களின் கண்களில் தெரியும் தனிமை, அவர்கள் மனதில் புதைந்திருக்கும் ஏக்கம் நம்மை உறுத்த வேண்டும். இந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு, ஒவ்வொரு குடும்பமும் தங்கள் முதியவர்களை நெருங்கிப் பார்க்க வேண்டும். அவர்களுடன் நேரம் செலவிட வேண்டும். சிறிய விடுமுறை நாட்களிலாவது அவர்களை அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். அரசும் சமூகமும் முதியோர் இல்லங்களுக்கு கடுமையான விதிமுறைகளை வகுக்க வேண்டும். வழக்கமான பரிசோதனைகள், பயிற்றுவிக்கப்பட்ட பணியாளர்கள், உளவியல் ஆதரவு என்பன அவசியம். ஆனால், இறுதியில், எந்த இல்லமும் ஒரு குடும்பத்தின் பராமரிப்புப் போல இருக்க முடியாது.

ஹொரணை தீ விபத்தில் உயிரிழந்தவர்களின் ஆத்மாக்களுக்கு அமைதி கிடைக்கட்டும். காயமடைந்தவர்கள் விரைவில் குணமடையட்டும். இந்தச் சோகம் நமது சமூகத்தை மாற்றும் ஒரு திருப்புமுனையாக அமையட்டும். முதியவர்களை நேசிப்போம், அவர்களுடன் வாழ்வோம். ஏனெனில், நாளை நாமும் அந்தப் பாதையில் நடக்கப் போகிறோம்.

அரவிந்தன்…