மறப்பது நியாயமா?

“மறந்துவிடு” என்று சொல்வது ஆன்மீகம் அல்ல, அநீதிக்குத் துணை போவது. அதுவும், நீதி கிடைக்காத நிலையில், பாதிக்கப்பட்டவர்களிடம் போய் “மறந்துவிடுங்கள்” என்று சொல்வது, பாதிப்பை ஏற்படுத்தியவர்களுக்குச் சாதகமாகிவிடும்.

ஒரு இனம் தனது விடுதலைக்காக 70 வருடமாகப் போராடியது. 30 வருட ஆயுதப் போராட்டத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கான உயிர்களைப் பலி கொடுத்தது. அந்த இனம் தனது போராட்டத்தை மறந்துவிட வேண்டும் என்று ஒருவர் சொல்வது நியாயமா? அதுவும் ஒரு மதம் சார்ந்த சொற்பொழிவாளர் கூறுவது சரியானதா?
இந்தக் கேள்வி இன்று இலங்கை வாழ் தமிழர்கள் மத்தியில் மட்டுமல்ல, புலம்பெயர் தமிழர்கள் மத்தியிலும் ஆழமாக விவாதிக்கப்படும் கேள்வி. இதற்கு ஒரே வரியில் பதில் சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால், இது வரலாறு, உணர்வு, அரசியல், மதம் என்ற நான்கும் கலந்த கேள்வி.

மறப்பது என்றால் என்ன?

முதலில் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது, “மறந்துவிடுங்கள்” என்ற சொல்லுக்கு இரண்டு அர்த்தங்கள் உண்டு.
ஒன்று: வரலாற்றை மறப்பது
நடந்த அநீதியை, கொல்லப்பட்டவர்களை, காணாமல் போனவர்களை, அழிக்கப்பட்ட ஊர்களை மறப்பது. இது எந்த இனத்தாலும் முடியாது. யூதர்கள் ஹோலோகாஸ்ட்டை மறக்கவில்லை. ஆர்மீனியர்கள் தங்கள் இனப்படுகொலையை மறக்கவில்லை. ருவாண்டா மக்கள் தங்கள் வலியை மறக்கவில்லை. மறப்பது என்பது நீதியை மறுப்பதாகவே ஆகிவிடும்.

இரண்டு: பழிவாங்கும் உணர்விலிருந்து விடுபடுவது
நடந்ததை நினைவில் வைத்துக் கொண்டே, இனி வன்முறை வேண்டாம், இனி பகை வேண்டாம் என்று முன்னோக்கி நகர்வது. இதைத்தான் பல ஆன்மீகவாதிகள் “மன்னிப்பு”, “விடுதலை” என்று சொல்கிறார்கள்.
பிரச்சினை எங்கே வருகிறது என்றால், சொற்பொழிவாளர் எந்த அர்த்தத்தில் சொன்னார் என்பது தெளிவாக இல்லாத போதுதான்.

ஒரு மத சொற்பொழிவாளர் இப்படிச் சொல்லலாமா?

இங்குதான் இரண்டு பார்வைகள் விவாதத்திற்கு உள்ளாகிறது. ( It is becoming a subject of debate.)
ஆதரவாக சொல்பவர்களின் பார்வை:

மதம் என்பது அன்பு, அகிம்சை, மன்னிப்பு ஆகியவற்றைப் போதிப்பது. புத்தர், இயேசு, காந்தி, வள்ளலார் என அனைவரும் பகையை விடச் சொன்னவர்களே. ஒரு மதத் தலைவரின் வேலை அரசியல் பேசுவது அல்ல, மனதை ஆற்றுவது. “கடந்த கால வலியை சுமந்து கொண்டே இருந்தால், அடுத்த தலைமுறையும் அதே வலியில் வாழும். அதிலிருந்து விடுபடுங்கள்” என்று அவர் சொன்னால், அது ஆன்மீகப் பார்வையில் தவறில்லை .

ஆனால் , ஒரு இனத்தின் அரசியல் உரிமைப் போராட்டம் என்பது வெறும் கோபமோ, பழிவாங்கும் உணர்வோ அல்ல. அது நீதி கேட்கும் போராட்டம். காணாமல் போன பிள்ளைக்கு என்ன நடந்தது என்று கேட்கும் தாயின் குரலை, “மறந்துவிடு” என்று சொல்வது ஆன்மீகம் அல்ல, அநீதிக்குத் துணை போவது. அதுவும், நீதி கிடைக்காத நிலையில், பாதிக்கப்பட்டவர்களிடம் போய் “மறந்துவிடுங்கள்” என்று சொல்வது, பாதிப்பை ஏற்படுத்தியவர்களுக்குச் சாதகமாகிவிடும்.

இந்த இரண்டாவது பார்வைதான் இன்று பல தமிழர்களின் மனதில் வலுவாக இருக்கிறது. ஏனென்றால், இன்னும் உண்மை வெளிவரவில்லை, நீதி கிடைக்கவில்லை, காணாமல் போனவர்கள் பற்றிய பதில் இல்லை.

வரலாற்று உண்மை: 70 வருடப் போராட்டம் என்பது என்ன?
இலங்கைத் தமிழர்களின் போராட்டம் 2009 இல் ஆரம்பித்தது அல்ல. 1948 இல் இலங்கை சுதந்திரம் பெற்றது முதல், மொழி உரிமை, கல்வி உரிமை, வேலைவாய்ப்பு, நிலம் என்று அகிம்சை வழியில் ஆரம்பித்த போராட்டம் அது.
சத்தியாக்கிரகம், உண்ணாவிரதம், அரசியல் பேச்சுவார்த்தை என்று பல வழிகளில் முயன்றும் தீர்வு கிடைக்காத போதுதான், ஒரு தலைமுறை ஆயுதம் ஏந்தியது. 30 வருடப் போரில் இரு தரப்பிலும் பல்லாயிரம் உயிர்கள் போயின. 2009 க்குப் பிறகு ஆயுதங்கள் மௌனமாகிவிட்டன, ஆனால் அரசியல் கேள்விகள் மௌனமாகவில்லை.
ஆகவே, “போராட்டத்தை மறந்துவிடுங்கள்” என்று சொல்வது, “உங்கள் 70 வருட வரலாற்றை மறந்துவிடுங்கள்” என்று சொல்வது போலவே கேட்கிறது. அதுதான் வலிக்கிறது.

மதமும் அரசியலும் கலக்கலாமா?
தமிழ்ச் சமூகத்தில் மதத் தலைவர்களுக்கு பெரும் மரியாதை உண்டு. கோயிலில், தேவாலயத்தில், சொற்பொழிவு மேடையில் பேசும் ஒருவர் சொல்வது, சாதாரண அரசியல்வாதி சொல்வதை விட ஆழமாக மக்கள் மனதில் பதியும்.
அதனால்தான், மத மேடையில் அரசியல் கருத்து சொல்லும் போது, மிகுந்த பொறுப்பு தேவை. மக்களின் வலியைப் புரிந்து கொள்ளாமல், “விட்டுவிடுங்கள், மறந்துவிடுங்கள்” என்று மேலிருந்து சொல்வது, ஆறுதலாக இல்லாமல், அவமதிப்பாக மாறிவிடும் ஆபத்து உண்டு.
அதே நேரம், மதத் தலைவர் ஒருவர் மக்களை வன்முறைக்குத் தூண்டக் கூடாது என்பதும் உண்மை. அமைதியை விரும்புவது தவறல்ல. ஆனால் அமைதி என்பது நீதியுடன் வர வேண்டும். நீதி இல்லாத அமைதி, வெறும் மௌனம்தான்.

முடிவாக என்ன சொல்லலாம்?
மறப்பது நியாயமா என்ற கேள்விக்கு, தமிழ் மக்களின் பதில் இதுவாகத்தான் இருக்கும்:
நாங்கள் வன்முறையை மறக்கத் தயார். பகையை மறக்கத் தயார். ஆனால் நீதியை மறக்க முடியாது. எங்கள் பிள்ளைகளை மறக்க முடியாது. எங்கள் வரலாற்றை மறக்க முடியாது.
ஒரு சொற்பொழிவாளர் “போராட்டத்தை மறந்துவிடுங்கள்” என்று சொல்வதற்குப் பதிலாக, “போராட்டத்தின் வலியை நினைவில் வைத்து, இனி அகிம்சை வழியில், ஜனநாயக வழியில், நீதிக்காகப் போராடுங்கள்” என்று சொல்லியிருந்தால், அது மக்களுக்கு ஆறுதலாகவும், நியாயமாகவும் இருந்திருக்கும்.
வரலாற்றை மறக்கச் சொல்வது ஆன்மீகம் அல்ல. வரலாற்றிலிருந்து பாடம் கற்று, இனி ஒரு போரும் வேண்டாம் என்று முன்னேறச் சொல்வதுதான் உண்மையான ஆன்மீகம்.

.

செ.குணபாலன்.
Toronto Canada 🇨🇦,
Inuvil, Sri Lanka 🇱🇰.